Ik schreef mijn laatste bericht nadat ik mijn eerste vlucht maakte in Goodyear Arizona in Amerika. Er is zoals de meeste weten in de 6 maanden daar tussen heel erg veel gebeurd.
Na de eerste les volgden er uiteraard meerdere, waarin de instructeur mij de basis van het vliegen leerde. Alles werd snel opgebouwd en al snel deed ik alles zelf; start, oefeningen, landing en radiocontact. Dat moest wel heel snel, want na 12 uur wordt je al solo gelaten. Solo is vliegen zonder een instructeur naast je. Dus helemaal in je eentje. Nou had ik met zweefvliegen al solo gevlogen, dus de meeste spanningen waren er gelukkig al vanaf, maar toch blijft het spannend. Het is een fantastisch en eigenlijk onbeschrijflijk gevoel, als je alleen je vliegtuig in stapt, de motor start, naar de startbaan rijd en vervolgens de gashendel volledig naar voren duwt om even later met aardige snelheid de lucht in te 'glijden'. En uiteraard het veilig terugkomen ;-).
De eerste paar solovluchten waren in het zogenaamde circuit, een rechthoekige patroon rondom het vliegveld, om te landen. Later mochten we het circuit uit naar een oefengebied. Dit stuk luchtruim ten zuiden van Goodyear werd intens gebruikt door student en instructeurs om oefeningen uit te voeren. Na wat meer uren ervaring als solo vlieger mochten wij cross country vliegen. Dit zijn vluchten waar je de veilige thuishaven verlaat. je vliegt van zogeheten turning point naar turning point, om een tijd en aantal kilometers later weer thuis te landen. (over navigatie vluchten later meer)
Tijdens het solo vliegen gaan de lessen met instructeur natuurlijk gewoon verder. Want les 50 is een test, PT1! PT staat voor Progress Test. Hierin moet je bewijzen dat je het vliegen onder de knie hebt en je kennis over het toestel op niveau is. De test staat ongeveer gelijk aan het PPL examen (Private Pilot Licence) en is geheel, ok op 10 minuutjes na dan, op zicht. (ook over PT1 later meer). Kan wel alvast verklappen dat ik deze gehaald heb, zodat ik verder mocht met de opleiding ;-).
Na PT1 kwam een totaal ander deel van de opleiding aan de orde. Het vliegen op instrumenten. Dit houdt in, precies zoals de term het al zegt, dat je niet naar buiten kunt kijken om te zien wat je doet en waar je bent, maar dat je volledig op de instrumenten in het vliegtuig moet vertrouwen om niet neer te storten. In deze phase moet je via navigatie bakens je een weg door de lucht vinden, om vervolgens een holding pattern (een soort racetrack) vliegen om vervolgens een horizontaal en verticaal profiel (gepubliceerd op een zogenaamde approach plate) te vliegen om op een vliegveld te landen. De tweede fase wordt afgesloten met een PT2. (En ook over PT2 en deze fase meer in een vervolg bericht). Nog een hintje: PT2 heb ik ook gehaald.
De Derde fase! Het deel waar ik al heel lang naar heb uitgekeken tijdens mijn verblijf in Amerika: het Seneca vliegen! De Seneca is een tweemotorig vliegtuig. Is iets zwaarder dan de eenmotorige die we vlogen, maar heeft meer dan twee keer zo veel vermogen! Tweemaal 200 HP...met een Turbo Charger...jaja heel fancy ;-). Het toestel vliegt dan ook een stuk sneller.
Dit is de laatste fase die ik in Goodyear zou krijgen, want op deze twin engine haal je het Commercial Pilots Licence, je CPL. Met dit papiertje kun je voor geld een vliegtuig besturen. Het vliegen in de Seneca is beter dan ik verwacht had, maar jammer genoeg moest ik meer op het vliegen letten dan op het genieten, sinds je maar 10 uur in de lucht bent voor je het CPL-examen moet afleggen. Gelukkig is alles goed verlopen en had ik drie weken later mijn welbegeerde papiertje...althans, het idee daarvan. We krijgen nog niets tot we helemaal klaar zijn..tsss. (Je raadt het al: Details en ervaringen over deze fase in mijn blog komen nog). Waar ik later ook nog over zal schrijven, is het bezoek van mijn vader. Samen zijn wij naar de Grand Canyon geweest voor twee dagen EN we hebben samen gevlogen! Iets wat we later natuurlijk nog veel vaker van plan zijn! (Mensen die ook bij mij durven in te stappen zijn natuurlijk welkom!)
Uiteindelijk kon ik na 5 maanden in Amerika, met ontelbaar nieuwe belevenissen en ervaringen terug op het vliegtuig van Britisch Airways, om 10 uur later weer op Nederlandse bodem mijn famillie en vrienden in armen te nemen. Na een veel te korte zeven dagen stond ik weer op het vliegveld van Schiphol om alweer een vliegtuig te pakken. Dit keer niet naar het warme Arizona, maar naar het koude natte Oxford in Engeland.
In Oxford wordt de vervolgopleiding voltooid. Hier is het de bedoeling om mijn Instrument Rating te halen. Dit is het vliegen van een complete vlucht van take-off tot landing, met een route en andere handelingen tussendoor, op instrumenten. De IR wordt net als het CPL op de twee motorige Piper Seneca gevlogen. Hier komt een hele hoop bij kijken natuurlijk, maar daar zal ik meer over vertellen in een andere update. Na een maand terug in Engeland te hebben gevlogen, mocht ik voor de kerst weer naar huis. Dit keer voor wat langer: twee weken. Ook deze gingen super snel voorbij, maar ik heb heel erg genoten. Vier januari vloog ik met gemengde gevoelens terug naar Oxford Airport. Jammer om iedereen achter te laten, maar aan de andere kant begon het gevoel om te vliegen toch weer te kriebelen.
Op dit moment ben ik ongeveer halverwege het behalen van mijn IR. Volgens de planning doe ik aan het einde van februari examen. Na mijn IR zal ik weer naar Nederland terugkeren om de allerlaatste fase van mijn opleiding te voltooien.
Hoop jullie met deze samenvatting op de hoogte te hebben gebracht!
Gegroet, Niels
P.S. Hier nog een paar foto's om het bij te kleuren. Meer kun je vinden via de slideshow link op mijn pagina.
De Piper Seneca PA34
En-route op een Cross Country
Luchtvaart kaart met geplande Cross Country
Aangekomen op de campus (letterlijk en figuurlijk naast het vliegveld) kon mijn avond niet meer stuk: er waren niet 1, maar 2 zwembaden ter beschikking, but above all: er staan zo'n 12 BBQ's op een rij! Wat wil een man nog meer? Chillen aan het zwembad, BBQen EN vliegen! 
